Ecem.
“Günaydın kraliçem :))”
Barışın her sabah attığı günaydın mesajlarını seviyorum.Çok fazla seviyorum.Hani atmasa günüm eksik,tatsız geçiyor sanki..Günaydın mesajlarının mutlulukla bir ilgisi olmalı.
Kendime not: Bir kadın bir erkeğe ‘günaydın’ diyorsa;kalk benimle ilgilen demek istiyordur.Bir erkek bir kadına ‘günaydın birtanem’ diyorsa o kadın o erkeğin birtanesidir ve o erkek o kadınla çok ilgileniyordur.
…
-Bakış açısı..
+Hayır Barış açısı.Bu arada ben Barış :))
…
Çok sevdiğim zaman kendimden korkuyorum açıkçası.Kendimi tanıyamıyorum.Kendimi sürekli o delice sevdiğim kişilerin hayatlarının merkezlerinde görmek istiyorum.Ve hatta mümkünse hayatlarında başka bir şey olmasın istiyorum.Sevgi konusunda bencilim.Felaket korkutucu bir yanım var sevince.En yakın arkadaşlarım ve hayatımda olan adam için bazen gerçekten çok üzülüyorum aslında.Bir süre sonra ki bu süre beraberinde çokça sevgi ve bağlılık getiriyor,hakim olamadığım bir göz dönmesi yaşıyorum.
Barışla da ilk günler dünyalar tatlısı bir kızken yavaş yavaş değiştiğimi hissediyorum.Neden ilk sevgilisi ben değilim? Acaba daha önce kaç kızla sevişti? İlk kimdi? En son kimi sevdi? Nasıl sevdi?Ne kadar sevdi? Derken benimle öyle güzel konuşuyor her şeyi öyle tatlı dillendiriyor ki adam tüm düşüncelerimi alt üst ediyor.Ve ilk kez biri paranoya duvarlarımı yıkıp yavaşça içime yerleşiyor.
İlk olma hırsım nereden geliyor bilmiyorum.Niye var onu da bilmiyorum.İlk aşk, ilk öpücük, ilk sevişme..Böyle düşünmek yerine, yaşadıklarına teşekkür etmem gerektiğini öğretti bana Barış.Yaşadıkları şuan benim yanımda olmasını sağlıyor.Yaşadıkları onu bana getirdi.Bu yüzden ilk kez geçmişi didikleyeceğime,elini daha sıkı tutuyorum.
Angela: Beni sevdiğini söyle
Andre: Bunu söylemek zor.
Angela: Neden biliyor musun?
Andre: Hayır
Angela: Çünkü sana hiç söyleyen olmadı, değil mi? Biri nasıl yapılacağını göstermeyince kendini sevmek zor.
Angel-A
Siyah beyaz bir masal..
(Kaynak: mertatalay)
Dün gece karı izledim tutucak mı,tutmayacak mı diye düşüne düşüne uyudum.Biraz fazla etkisinde kalmış olmalıyım ki Yunusu görüp durdum rüyamda.Beni zorla bir arabanın içine atıp,kapıları kilitliyordu çıkamıyordum.Deli gibi kar yağıyordu.Her taraf bembeyazdı.Yunus tüm camları açıp beni öldürmeye çalışıyordu.Deli gibi sürüyordu.Öyle bir tipi kii nefes alamıyordum.O karda ya kaza yapıp ölecektik,ya da o tipi de nefes alamamaktan,üşümekten falan ölcektim.Gözlerimi sıkıca kapadım.Geçmesini bekledim.Bekledim..bekledim.Beni Didemlere bıraktı sonra.
Ve gitti.
Uyandım.
Aslında yaptığından farksızdı.
Beni öldürmek istedi.
Gözlerimi sıkıca kapatıp geçmesini bekledim.Herşeyin bir rüya olduğunu tüm bunları bana yapanın o adam olamayacağını düşündüm.Uzunca bir süre gözlerimi açamadım.Korktum,kızdım..Ağlayamadım.
Ya ölecektik ya ölecektim.
Ölmedik.
Çok sonra anladım ki;
Biz trafik kazası gibiyiz aslında.Birgün aniden kesişti yollarımız.Tesadüfen,kazayla..Yaralandık.Öyle kan kaybettik ki bir daha eskisi gibi olamadık.O ufak sıyrıklarla atlatırken kanayan ben oldum.Arkasına bakmadan gitti.Yaralarımı kanata kanata gitti..
